Rubriek: Helden om de hoek

Helden om de hoek, OWK en Oostwold gemeente LeekOostwold gemeente Leek met haar grote schat aan verenigingen en bedrijvigheid, kent vele "helden". In deze nieuwe rubriek, op de Oostwold en OWK-site, probeerd OWK deze helden van Oostwold in het zonnetje te zetten met hun verhaal, en hun visie dan wel hun ervaringen.

Hoe gaat het nu met oud Oostwoldjer en OWK-er: Annette Boerlage?

Geschreven: donderdag 01 oktober 2015 Geschreven door: Annette Boerlage

Annette Boerlage oud OWK-er en Oostwoldjer: werken in VietnamSinds ik bij OWK weg ben gegaan heb ik heel wat mee gemaakt. Ik ben eerst met Wycke Wobbes, Annelies Schuitema, Simone v/d Terp en Bartjan ter Veer naar Rodenburg gegaan. Toen ik in Wageningen ging studeren ben ik overgestapt naar korfbalvereniging Vada en heb daar een tijdje overgangsklasse en hoofdklasse gespeeld. Een erg leuke tijd. Ik herinner me vooral de wedstrijden tegen PKC en andere toppers, korfballen in Finland en Portugal met team Oost en een kruisfinale op het veld. Toen ik voor mijn studie een half jaar naar Vietnam ging ben ik gestopt met korfballen. Na terugkomst en wat ballen met de selectie bleek dat ik een promotieonderzoek ging doen waarvoor ik weer in Vietnam zou gaan wonen. En dat was eigenlijk het eind van mijn korfbal carrière. Hoewel ik me zomers herinner dat ik in Wageningen met een bal in m’n handen en een korf in de buurt het toch niet kon laten om te kijken of ik het nog een beetje kon.

Annette Boerlage oud OWK-er en Oostwoldjer: IjsklimmenNatuurlijk houdt het leven niet op, als het korfballen ophoudt. Ik heb het erg naar mijn zin gehad in Vietnam. Ik heb er in totaal ongeveer twee jaar gewoond. Ik spreek een aardig woordje Vietnamees, maar qua lengte paste ik me niet zo aan aan de kleine mensjes; ik ben nog steeds net zo lang als altijd :). Ik heb daar vooral het rotsklimmen leren waarderen. Ik woonde voor het grootste gedeelte van de tijd in Hanoi, vlak bij Halong Bay, een baai met mooie kalkstenen kliffen waar je zo leuk op kunt klimmen en waarvan je dan weer in het water kunt springen als je denkt hoog genoeg te zijn, je hebt geen touw of wat dan ook nodig.

Terug in Wageningen was het even door buffelen om mijn proefschrift af te krijgen. Ik heb nu een Msc in aquacultuur en visserij, en een PhD in veterinaire epidemiologie. In andere woorden, ik ben gespecialiseerd in onderzoek naar ziektes in populaties vissen. Lastig om een baan mee te krijgen zou je misschien denken, maar ik vond een leuke baan aan de Oostkust van Canada. Ik woon nu op Prince Edward Island en werk aan de diergeneeskunde faculteit. Ik heb projecten met de Canadese zalmkwekerij en ook nog een paar in Vietnam, met tilapia kweek en zeevisteelt. Ik geef ook af en toe les aan de studenten. Het mooie is, er zijn zoveel Nederlandse boeren naar dit eiland geëmigreerd, dat er een Nederlandse sectie is in de supermarkt. Ik kan dus gewoon drop, stoopwafels en Brinta kopen!

Annette Boerlage oud OWK-er en Oostwoldjer: FatbikeNa Vietnam wilde ik graag ergens wonen met een schonere lucht en iets kouder. Dat is helemaal gelukt. Ik woon een stukje buiten het stadje waar ik werk. Ik fiets in zomer en winter naar mijn werk. Voor ’s winters heb ik een fatbike, met speciale banden die over de sneeuw heen kunnen. Vorig jaar hadden we een bizarre hoeveelheid sneeuw, iets van 5.5 meter in totaal. Het hield maar niet op. Vervelend om iedere keer het paadje naar je huis en je auto sneeuwvrij te maken, maar leuk om te langlaufen en ijsklimmen.

Als ik af en toe weer eens in Nederland ben is het lastig om me aan te passen. Ik schijn een Engels accent gekregen te hebben en ik zeg steeds ‘sorry’ tegen iedereen. Iets waar de Canadezen om bekend staan en wat ook echt zo is. En ik heb eens, toen ik net terug was in Nederland en nog een flinke jetlag had, geprobeerd met Canadese dollars te betalen, waarop men reageerde: “Ik weet niet waar jij vandaan komt, maar hier in Nederland betalen we al lang niet meer met groen geld”. Afgelopen zomer was ik even thuis en heb ik lekker ouderwets een plons genomen in het gat. Lekker om weer even terug te zijn, ik ben Oostwold nog lang niet vergeten :).

Groetjes, Annette Boerlage