Kindergriezelfilm ‘Capusjonnie’ in Gaveborg

Geschreven: woensdag 25 oktober 2017 Geschreven door: Jelle Raap in Westerkwartier

Bert Dijkhuizen en dochter Nevada met op de achtergrond de ‘Enumawoldse’ molen.

ENUMATIL – De stap van dorpstoneel naar een dorpsfilm is voor Bert Dijkhuizen (56) uit Enumatil niet een sprong van reuzen geweest.

“Bij een toneelstuk door de eigen dorpsbewoners zie je iedereen eens in een andere rol. Het is een lach-of- ik-schiet- show”. Het bundelen van de krachten voor een film door dorpelingen geniet volgens hem eenzelfde charme. “Wat er dan gebeurt, overstijgt je stoutste verwachtingen. Het is al snel een smeltkroes van talenten”. Aan de kindergriezelfilm ‘Capusjonnie’, die op 31 oktober op Halloween haar première beleeft in Gaveborg, hebben tientallen bewoners van Enumatil, Oostwold en Den Horn spontaan meegewerkt. In het filmverhaal raakt de bevolking van Enumawold, een samenvoeging van Enumatil en Oostwold, danig in rep en roer na de komst van een griezelige familie in de dorpsmolen. Burgemeester, politie en maatschappelijk werk weten zich er geen raad mee. Drie kloeke meiden uit het dorp pakken de draad op met het koeltjes of cool in yuppietaal oplossen van een ongekend mysterie. Het script oftewel filmverhaal is geschreven door Bert Dijkhuizen, zijn echtgenote Swanny Kremer en hun 10-jarige dochter Nevada. “Die samenwerking is op zichzelf al uniek. Je praat er samen over vanuit diverse denkwijzen, werkt het verhaal samen uit en kijkt of alles klopt. De een geeft een voorzet, een ander is even klankbord en soms zijn de rollen omgekeerd. Een heerlijke herinnering die je ook samen deelt”. Zijn dochter leverde daarnaast muzikale bijdragen. “Je ziet in de film bijvoorbeeld een veldwachter die een boer op klompen achtervolgt. Door het beeld iets te versnellen in combinatie met de pianomuziek, krijgt dit fragment een ietwat kolderiek effect”. Verbazingwekkend vindt hij grote inbreng vanuit de dorpen die zich deels concentreerde bij de samenwerkingsschool De Gavelander in Oostwold. “Op een zaterdag hebben we daar gefilmd in een klas die voller was dan normaal, met de meester erbij. In de film ontstaat er even ruzie over een secretaresse die zwanger is en nota bene voor de koffie moet zorgen. De politieagent vindt dat zoiets niet kan, maar de burgemeester oordeelt dat ze van onze belastingcenten wordt betaald”. Hoe het verhaal afloopt, zullen we niet verklappen. De taal die erin wordt gebezigd, sluit aan bij de sfeer in het Westerkwartier: gewoon Nederlands met af en toe een Groningse tongval.

Eerste de beste

Tijdens het filmen kenden de deelnemers niet het totale script. “Je zadelt hen als acteurs hierdoor niet op met een zware druk”, zo is zijn visie hieromtrent. “Vooraf zijn de situaties waarin ze verzeild raakten in hoofdlijnen uiteengezet. Je ziet dan ook vaak dat de eerste opnames de beste zijn, omdat iedereen zo natuurlijk mogelijk speelt. Sommigen geven hun rol een extra accent. Overacting kan soms een voordeel zijn. Soms moesten opnames over, omdat je het vanuit een andere hoek wil filmen. Al met al is alles heel vanzelfsprekend verlopen”.

Soepele iPhone

Uniek in zijn werkwijze is dat hij uitsluitend een iPhone en een Sony-camera voor de filmproductie hanteerde. “Een iPhone levert op een doek van 3 meter bij 1.70 meter een HD-kwaliteit en is daarmee geschikt voor vertoning in een bioscoop. Je zou bij het uitvergroten verwachten dat je allerlei pixels ziet, maar niks van dat alles. Het geeft een helder beeld. Het voordeel van het gebruik van een iPhone voor een film is dat deze soepel in de hand ligt en je heel vloeiend bewegingen kunt maken”.

Award

Bert Dijkhuizen borduurt met deze tactiek lenig voort op het succes rond de semi-documentaire ‘De koffer van Rinus’. Deze uitsluitend Engelstalige film rond een muzikant uit Groningen, die na een korte turbulente periode in Hollywood zelfmoord pleegt, leverde hem de Los Angeles Independent Film Festival Award op. “Technisch niet perfect, maar het verhaal klopt en vorm en inhoud sluiten op elkaar aan. Wat dit betreft, is de missie geslaagd. Met hele beperkte middelen zoals een iPhone kun je de mensen meekrijgen en dankzij die samenwerking een authentiek product afleveren”. Het toekennen van de Award heeft hem en zijn naaste familie verbaasd. “Het is het geloof in jezelf, je boodschap of missie en bij de griezelfilm het geloof in de kracht van een dorpsgemeenschap. Dorpsbewoners van Enumatil, Oostwold en Den Horn zijn als lid van relatief kleine gemeenschappen wel wat gewend. Vaak zijn ze veel meer gewend dan Stadjers denken”, zo geeft de op Schiermonnikoog geboren eilander aan. “De nieuwste film is een ode aan dorpstoneel”. Ondertussen werkt hij met het thuisfront meerdere filmscripts uit voor een kloek vervolg. “De grootste fout die Europeanen kunnen maken, is dat ze een Amerikaanse film nog meer Amerikaans willen hebben. Dat is wel dé hint die we in Amerika kregen. De Award is dan ook niet zo zeer uitgereikt vanwege technische hoogstandjes, maar vanwege een authentiek verhaal met een eigenzinnig gebruik van beperkte middelen. Het kan dus: een sprong van dorpstoneel naar een dorpsfilm. Heel eenvoudig”, aldus de voormalige radiotechnicus. Zijn ervaringen, ook als lid van de muziekband Little Queen of Space, deelt hij graag met dorpsbewoners die naast hun werk even snel als soepel in een andere rol stappen.